
De Belgische rechtspraak is zo
gammel als het maar zijn kan, waardoor de maatschappij net als de burger afhankelijk
is van willekeur en corruptie, en zijn rechten niet groter dan zijn beurs of bepaald
worden door de kleur van de partijkaart.
Een klacht neerleggen voor wandaden begaan
door leden van de regering is onmogelijk, terwijl collectieve collegialiteit
andere leden van de regering verbiedt om tussen te komen. Parketverantwoordelijke
en Procureurs worden verhinderd of omgekocht, waardoor elke klacht in de prullenmand
belandt op het ogenblik dat regeringsverantwoordelijken dit bepalen, waardoor
slachtoffers rechteloos in het verdomhoekje worden gedreven, zoals de bevolking
bij de Dutroux affaire en de slachtoffers van de bende van Nijvel konden
vaststellen.
Degene die het toch waagt een klacht
neer te leggen wordt prompt geviseerd en illegaal vervolgd, gepest en om de
haverklap beboet, een systeem waarbij men ordehandhavers inzet, terwijl deze te
goeder trouw het opgedragen order vaak uitvoeren in de overtuiging dat er
overschot van redenen zijn om dit te doen, niet wetend dat ze misbruikt worden.
Affaires van onechte kinderen van
koningen zijn een schande, zeker daar waar deze hun onschendbaarheid inroepen
om aan hun verantwoordelijkheid te ontkomen, en zich zodoende als
onverantwoorde narren laten kennen, daar waar zij als publieke persoon het volk
om de haverklap om orde, rechtvaardigheid en correctheid aanmanen.
Het wordt hoogtijd dat de verjaring
van strafrechtelijke zaken en onschendbaarheid van mandatarissen en adel of
koningen naar de middeleeuwen terug worden gezonden, we leven in de 21ste eeuw en niet in de middeleeuwen. Doch ook in een democratie hoort een
koning niet thuis, zelfs niet om protocollaire redenen of voor het imago van het
land.
Elke monarchie staat haaks op het
begrip en feit van democratie of democratische rechten en onafhankelijke
zelfbeschikking van het volk. Zullen we de middeleeuwen eindelijk eens voorgoed
afsluiten en de rechten en democratie herstellen. Het land heeft daadwerkelijk bestuur
en goedwil van de bevolking broodnodig, wil men tot een degelijke organisatie
van de maatschappij overgaan, en het land economisch terug op spoor krijgen.
Een overheid die slechts bekommerd
is om eigen rechten en belangen en een belangrijk deel van de bevolking aan hun
lot over laat, kan op geen interne rust rekenen, noch op goedwil van de werkende
massa, terwijl het per slot deze zijn die het land overeind moeten houden. Een
bedrijf met goede producten en een goede organisatie kan niet renderen als er
geen bekwame mensen het werk en de productie in stand houden of als er geen vakmensen
zijn om de installaties te onderhouden.
In onze moderne maatschappij der 21ste eeuw, worden arbeiders en bedienden uit de lagere rangen nauwelijks vergoed,
terwijl de overheid hen niet ontziet en schaamteloos uit zuigt. Hun bazen of
bedrijven nemen nauwelijks deel in de verstrekking van middelen voor
de gemeenschap.
De Belgische bevolking heeft de
keuze, zich houden aan de klassieke politieke huishoudens en verder zetting van
de schijndemocratie onder een monarchistische dictatuur met verdere afbouw der
rechten van de burger, of het overstappen naar nieuwe politieke families met nieuwe
en vooral democratische ideeën en programma’s, om de neergaande trends te
stoppen en de maatschappij te vormen tot reële democratieën zonder monarchistische
inmenging.
Wil Europa uit de crisis herrijzen,
zal men moeten steunen op actieve werkkrachten, en tegemoetkomingen streng aan banden
moeten leggen, doch gelijktijdig het overtollige afbouwen, zeker voor hen die wel
kunnen doch niet deelnemen aan de bijdragen voor de maatschappij. Werklozen
moeten ingeschakeld en verplicht deelnemen in overheidsdienst doch waar mogelijk
met voorrang tot betrekkingen die aan sluiten met beroepskwalificatie en niveau,
om hen toe te laten nuttige ervaringen op te doen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten