Een
bestuur, leiding of regering die steunt op corruptie en machtsmisbruik biedt
geen zekerheid of toekomst voor zichzelf of de onderhorige en kan slecht op
wantrouwen rekenen, niet op stabiliteit of solidariteit van andere dan de eigen
bestuursleden en mede verantwoordelijken.
Het volksbelang
is onverbrekelijk verbonden aan het belang van een gezonde economie, wat
slechts haalbaar is als men corruptie behoorlijk kan aanpakken en uitsluiten. Een
maatschappij is als een bedrijf en kan niet vlot en rendabel functioneren
indien er geen orde doch wanorde heerst.
Een
regering die op corruptie en illegaliteit steunt staat met een been in de
criminaliteit en is een constante bedreiging voor zowel de eigen bevolking als
landelijke economie. Een regering die niet drastisch optreedt tegen corruptie
en criminaliteit in eigen rangen ondermijnt de eigen geloofwaardigheid en de
vrijheid en veiligheid van haar burgers. Zij pleegt daarmee verraad aan het
volk en verdient niet meer dan door het volk afgewezen te worden.
Tijdens en
na elke regeerperiode moeten getroffenen vrijuit klacht neer kunnen leggen
tegen inbreuken met ernstige gevolgen door regeringsfunctionarissen, waarop het
aan de parketten is om na te gaan of er al dan niet rede tot ingrijpen is,
zonder dat een regering hierin tussen kan
komen. Momenteel is in België de scheiding van machten een dode letter, en bij
herhaling werd er in het verleden door de regering ingegrepen waar men theoretisch
niet mocht of kon ingrijpen, of niet opgetreden door aanpassingen in te voeren
waar het wel nodig bleek.
De regering
Di Rupo was een aanfluiting van de democratie en brak alle records op het vlak
van corruptie, machtsmisbruik, onbekwaamheid en graaizucht van haar leden.
De
persvrijheid of vrijheid van meningsuiting is anno 2013 een aanfluiting en verre
van aanvaardbaar. Deze vrijheid moet dringend hersteld en gevrijwaard worden. Opzettelijk
aantijgingen en laster moeten daar en tegen strafbaar blijven.
Anno 2013
staat België voor de verkiezing van 2014 met als keuze;
1)
ofwel
de uittredende partijen verder gedogen, ondanks massale onbekwaamheid,
volksverraad, walgelijke graaicultuur en illegaliteit, of noem het,
criminaliteit binnen regeringsrangen,
2)
ofwel
een stem geven aan totale verandering en het zich afkeren van de klassieke doch
totaal falende politieke culturen.
Elke
regering die aantreedt en geen stappen onderneemt tegen regeringsfunctionarissen
van een uittredende of de eigen regering die opzettelijk en bewust
machtsmisbruik plegen of pleegden, zet de deur open voor voortzetting van
machtsmisbruik en verraad daarmee ook het volk en het land.
Duidelijke
en toepasbare wetten, en een bruikbare dienst voor recht en orde, kunnen een
land en zijn economie niet schaden, integendeel.
De grootste
handicap voor België op het bestuurlijk vlak is wel de straffeloosheid die een
vaste en gewaarborgde factor blijkt te zijn. België wordt door elke aantredende
regering sinds haar vorming als onafhankelijke staat, door eenzelfde factor politiek
gericht, ongeacht welke politieke strekking aan de macht is. Dergelijke
constante wijst op een invloed van buiten de politiek met een constante betrokkenheid en doelstelling,
die echter invloed kan uitoefenen op de politiek. Hier rest één mogelijke piste,
namelijk geld en eigen gewin, met als mogelijke geldschieters degene die geld
hebben, namelijk de adel of de aristocratie, met bovenaan het koningshuis.
Buiten de adellijke kringen is er nog de industriële machthebbers, oorspronkelijk
veelal ook van adellijken bloede of uit oude aristocratische milieus, doch de continuïteit
wijst vooral in de richting van de monarchie.
Het omverwerpen
van het systeem van straffeloosheid tijdens en na een regeerperiode, van de
leden van een regeringscoalitie, vergt in België het afschaffen van de
monarchie, die financieel gespijsd wordt door de industriële aandelen in de
handel uit de vroegere private kolonie van de Vorst, de latere Belgische
kolonie, Kongo.
Straffeloosheid
is de grootste bron voor chaos, corruptie en destructie op alle terreinen, en
is dan ook de voornaamste factor in de afbouw van de Belgische welvaart voor
haar burgers en van haar industriële aantrekkelijkheid, net zoals het rede is voor
het stijgende ongenoegen en onvrede van de bevolking dat zich vertaalt in
voortdurende stakingen en sabotage van bedrijven.
Ook het stijgend
politiek verzet met groeiend politiek rechts en afwijzing van Europa. Een
Europese Unie die door zijn slechte opbouw en wankele onderbouw meer nadelen
van voordelen aan de bevolking biedt, en hun onzekerheid versterkt is slechts
olie op het vuur van ongenoegen, en terecht.
Verantwoordelijken zouden principieel zwaardere
straffen moeten krijgen als hun onderhorigen voor dezelfde daden, zeker daar
waar het duidelijk is dat zij bewust mee aan de basis liggen van wantoestanden of
strafbare feiten en illegaliteit.
Straffeloosheid echter laat het bewust falen
uit eigenbelang toe en moedigt het misbruik en de corruptie aan.
Men mag echter
het falen nooit zonder duidelijke gronden als een opzet omschrijven en moet
zich hoeden om het onopzettelijke niet als een opzettelijke daad aan te duiden.


