maandag 30 september 2013

Wat is het onderscheid tussen Maggie De Block en Marc Dutroux?

Het mag een domme vraag lijken, doch is het onderscheid tussen een kind vermoorden en een kind moedwillig, onwettig en zonder reden onttrekken aan de samenleving met de ouder of voogd kleiner dan velen zich realiseren. Op het vlak van leed voor de betrokkenen, is het effect minder groot dan men zou denken.
Het vermoorde kind kent geen gruwel meer, het kind dat onwettig de toegang tot ouder of pleegouder wordt ontzegd, leeft dag in dag uit met de gruwel hieraan verbonden. In beide gevallen is ook het leed der ouders niet te overzien.
Al is er een onweerlegbaar verschil, een kind vermoorden lijkt gruwelijker dan het kind onwettig en zonder reden aan de omgang en samenleving met ouders of dierbaren ontrekken. Doch het kind dat zonder reden en onwettig onttrokken wordt aan het gezin waarin het thuis hoort, leeft verder, dag in dag, uit met de gruwel van het feit zelf, het vermoorde kind echter niet.
Voor een ouder of voogd is er ook een hemelsbreed verschil. Indien een ouder of voogd constant moet leven met de wetenschap dat er een kind is dat je opvoedde en nog in leven is, doch niet bij je mag of kan komen, leef je dag in dag uit met dit besef van onmacht. Je kunt echter niets ondernemen om je telg bij te staan of te helpen, een fenomeen dat nog versterkt wordt indien die telg alleen verder moet in een vijandige omgeving, terwijl het een perfect band had met zijn ouder of voogd.
Ook emotioneel is het voor beide partijen een nimmer eindigend leed waarmee men constant geconfronteerd wordt, na een moord op een kind blijven er de nabestaande die het leed moeten verwerken, niet het slachtoffer, bij een scheiding van ouder en kind blijkt er ook het leed voor het kindslachtoffer dat verweesd achter blijft.
De ouder of pleegouder die de samenleving met een kind of pleegkind onwettig en zonder grond wordt ontzegd leeft met het immense leed, doch ook het betrokken kind moet hiermee verder, ook al heeft het geen andere banden of steunpunten meer over.
Men kan niet anders stellen dat in beide gevallen het leed monsterachtig is net zoals de daders, of het nu om een moordenaar gaat of om een politieke mandataris die de wetten negeert om opposanten te treffen of om het zij eender welke reden dan ook, de gruwel is vergelijkbaar net zoals de misdaad.
Voor Maggie De Block en Marc Dutroux is het menselijke leed dat zij zonder reden of wettiging doch bewust plegen, slechts een spel of persoonlijk amusement, en zijn zij hierin met elkaar vergelijkbaar.
Het is echter de vraag of De Block dit doet op eigen initiatief of in opdracht, gezien zij onder de bevoegdheid van Annemie Turtelboom functioneert, terwijl Turtelboom verbonden is aan de federale regering.

Uiteindelijk kan ieder van ons een opdracht van zijn meerderen weigeren, zeker indien de opdracht vanuit humanitair standpunt deontologisch onaanvaardbaar is. Onze politici daar en tegen n knielen bij voorkeur voor geld en niet voor de rechten en behoeften van het volk.

Het is duidelijk dat men in de federale politiek in België bereid moet zijn om over lijken te gaan om zijn doel en de premies op te strijken, terwijl de burger voor hen vaak slechts hindernissen zijn die zij kost wat kost willen overwinnen.  

zaterdag 28 september 2013

Een land in de klauwen van de Nar.


De Morgen: zaterdag 28 september. (Hugo Camps)

In zijn toespraak voor de VN hield Elio Di Rupo een pleidooi voor individuele vrijheid. Met een schuin oog op de Russische delegatie zei hij: "Mensen hebben het recht om op straat en in publieke ruimtes hand in hand te lopen. Ook homokoppels."

Hand in hand.

Zou er op het wereldtoneel van de VN ooit één staatshoofd of regeringsleider zijn geweest die het beeld opriep van tot hand-in-hand geslepen geluk? Ter attentie van heteroseksuelen, homo's en travestieten? Ik heb het Dehaene nooit horen zeggen.

Jean-Luc hield het gemakshalve op clusterbommen.

Het was mij eerder opgevallen dat Elio de menselijke touch in de politiek zoekt. Als het om seksuele vrijheid gaat, is hij zelfs een getuigende politicus. Uniek in een land waar erotiek en intimiteit halsstarrig buiten alle politieke discours worden gehouden.

Zou het Elio's suïcidaal trekje kunnen zijn? Wie weet in de romantische traditie van: Napels zien en sterven?

Ik vraag me nu geamuseerd af of er in de Zestien ook een bed staat.

Doorsnee politici worden pas persoonlijk ná hun public service. Lees Yves Leterme in deze krant. Di Rupo volgt dat tijdpad niet.

De man en vrouw in hem zijn er altijd. Als licht en lucht in beklemming. Met de flair van existentiële vrijheid.

(Tot daar “De Morgen”)

Di Rupo prees de zogeheten vrijheid van de Belgische burger, doch voor de man in de straat zijn democratie en rechten nergens verder weg, en is vrijheid en welvaar naar middeleeuws model een privilege van de aristocratie, net als in een volwaardige dictatuur verbonden aan de partijkaart. 

De vrije burger:
Een vrije burger die verarmd met de dag, terwijl de landelijke elite zich buitensporig verrijkt en mandatarissen meer postjes bekleden en rijkelijk vergoed krijgen dan zij behoorlijk kunnen invullen.
Een vrije burger die door een minderheid wordt gedomineerd, terwijl de meerderheid onder vertegenwoordigd is op het nationaal bestuurlijk vlak.
Een vrije burger die door stijgende criminaliteit dagelijks bedreigd wordt, terwijl zijn overheden criminelen beschermen en rijkelijk verzorgen in staatshotels. (Dutroux en Co)
Een vrije burger die als slachtoffers van de “Bende van Nijvel” geen stem of rechten heeft.
Een vrije burger die als klokkenluider wantoestanden aanklaagt en zelf door hun overheden daarop geviseerd en vervolg of gepest wordt.
Een vrije burger die zich niet op parketten kan beroepen waar er overheidsmandatarissen in grove overtreding zijn.
Een vrije burger die met lede ogen moet aanzien dat migranten meer rechten en diensten genieten dan de autochtone bevolking.
Een vrije burger en kleine zelfstandige die geplaagd en belaagd wordt door bendes en afpersers uit Oost Europa en het Midden Oosten naar Chicago stijl der dertiger jaren.
Een vrije burger die dagelijks geconfronteerd wordt met de graaicultuur der overheden en mandatarissen, terwijl 50% van de bevolking niet kan overleven van één inkomen.

Een vrije burger die tegen wil en dank door een HOFNAR aan het hoofd van een regering, die tegen alle democratische regel en rechten van de burger, naar de pijpen van een monarch danst en het land een model democratie noemt.

zondag 15 september 2013

Het asociale en geesteszieke gedrocht, België.


Om duidelijk te zijn, wie in België in de federale regering die door de monarchie en hun vermogen constant gemanipuleerd wordt, wil stappen, moet een asociaal en geestziek gedrocht zijn, of er uit weg blijven en elders zijn heil zoeken.

Ter verduidelijking.
De Federale regering werd onder het waakzame oog en met steun van de monarch Koning Albert II, ondemocratisch en minderheid tegen meerderheid, gevormd door Alexander De Croo voor Open VLD, Wouter Beke voor CD&V, Bruno Tobback voor Sp.a en Wouter Van Besien voor Groen, en dus dwars op de inspraak van de Vlaamse meerderheid, waardoor Vlaanderen aan de Waalse minderheid werd onderworpen.

De halsstarrigheid van de rechtse Vlaamse partijleidingen en de sociale loyaliteit van Bart De Wever voor N-VA, bemoeilijkte de afbouw van Vlaamse inspraak en hun eis op duidelijke democratische rechten, en leverde een eindeloze vertraging in deze absurde regeringsvorming die uiteindelijk, en ondemocratisch tot stand kwam door het sociale verraad van de vier genoemde klassieke Vlaamse partijleidingen.

Na het mes in de rug van de Vlaamse gemeenschap gestoken te hebben, door het ondertekenen van ondemocratische regeerakkoorden, traden de ondertekenaar aan Vlaamse zijde terug en lieten verdere afwikkeling van het door hen gecreëerd en wansmakelijke akkoord, met slechts nadelen voor zowel Vlaanderen als België en de stabiliteit van het nationale imago, aan andere leden van hun partijen over. België en vooral Vlaanderen kregen af te rekenen met een snel stijgende schuldenberg, terwijl een enorm fortuin in Wallonië wordt gepompt, en de ontstane tekorten door de Vlaamse bevolking dient opgevangen te worden, en dit bovenop de jonge crisis in de westerse economie.  

Karel De Gucht - OPEN VLD weigert inzage en controle door de fiscus van zijn inkomen. Het migratie en vreemdelingenbeleid onder toezicht en verantwoordelijkheid van Annemie Turtelboom - OPEN VLD loop letterlijk in het honderd, terwijl criminelen ronduit bescherm worden en verblijf wordt toegekend, eerst door haar ondergeschikte secretarissen voor vreemdelingenzaken, Melchior Wathelet - CDH en later verder gezet door zijn opvolger Maggie de Block - OPEN VLD. Rechten van burgers en kinderen worden genegeerd om opposanten te raken en te breken. De dienst vreemdelingenzaken en visa worden door het laats genoemde trio, schandelijk misbruikt om psychisch geweld uit te oefenen via moordende pesterijen. Geweld op kinderen en weerlozen is het wapen bij uitstek en toont de wansmakelijke en beestige laagheid van betrokken mandatarissen en ambtenaren der federale regering en de verbonden partijleidingen, die zich als crapuul ontpoppen en bij elk verzet, collegiaal de rangen sluiten en elkaar indekken.

De criminaliteit blijft stijgen terwijl de gevangenissen uitpuilen en de rechtspraak duidelijk van bovenuit gemanipuleerd wordt en mank loopt. Overtollige wetten en preciseringen verhinderen de integere jurist naar logica en gevoel van recht voor het individu en de gemeenschap op te treden. Gejongleer met promoties moet ambtenaren dwingen in de mars te blijven, op cadans door de overheden aangegeven. Wie zich oprecht en gewetensvol verzet, wordt gepest en naar posten ver van zijn verblijfsplaats en gezin overgeplaatst, waardoor zijn gezinsleven, huislijke rust en harmonie, zoveel mogelijk geschaad worden.

Onderzoeken worden eindeloos gerekt om ze uiteindelijk via verjaring zonder gevolg te kunnen klasseren. Met het bendedossier wordt tussendoor druk gewapperd om de aandacht van andere zaken af te wentelen, terwijl er van onderzoeken nog steeds niets uit de bus komt, en de bevolking telkens weer bij de neus wordt genomen. Het wordt dan ook steeds duidelijker dat de bende van Nijvel niet alleen beschermd wordt door de federale regering, doch ook bewust misbruikt om de bevolking te schaden. De vraag of de bende door de federale regering in het leven werd geroepen en in regeringsopdracht opereerde en willekeurig en schijnbaar zinloos moordde, is dan ook op zijn plaats en gerechtvaardigd. Dat de operatie van de bende een achterliggende politieke bestemming had is meer dan waarschijnlijk. Terwijl het meer dan waarschijnlijk is dat deze bende operaties onderdeel waren van een groots plan om de bevolking ongemerkt te schaden, zonder de opdrachtgevers in de kijker te doen lopen is haast zeker en waarschijnlijke reden dat alle onderzoeken werden gesaboteerd.

Begunstigden mandatarissen lopen van de ene tikklok naar de andere en vullen een veelvoud van mandaten en bijhortende vergoedingen, zonder degelijk met een van hun vele mandaten ernstig bezig te kunnen zijn. Meer mandaten in besturen betekent ook meer inkomen en minder controle of overzicht van buiten uit. Dat het land dan ook als een stuurloos schip met de dag verder van wal en op drift geraakt, is dan ook het logische gevolg, waarbij België als natie elk krediet bij kandidaat investeerders verliest en de hele economie mee in het slop geraakt.

De koppeling van de onderlinge Europese staten tot een Unie, heeft tot gevolg dat het geheel verziekt wordt door elk ziek lid, en de Belgische Kanker de rest van Europa mee infecteert, net zoals vele noodleidende landen het geheel uitputten door beroep te doen op onverantwoorde solidariteit en het gezonde delen van de unie meeslepen in hun val.

zaterdag 7 september 2013

The Belgian political and economic suicide.


What's wrong with the classic Flemish parties?

With classic Flemish parties is possible in principle nothing wrong, but the party leaders of the traditional political parties stabbing the Flemish voters the knife in the back and grabs shamelessly the means while they ask their constituents to work longer and longer to pay to the pot to fill again.
Thanks to the team leaders Alexander De Croo of Open VLD, Wouter Beke CD & V, Bruno Tobback of Sp.a and Wouter Van Besien for Green, without forgetting that all was in cooperation with King Albert II, the Flemish have a minority interest in the federal government and is Flanders really plundered today. No, with the traditional parties is basically nothing wrong, but their management is in the hands of a true mafia, who own ideology readily exchanged for big money and this is blatantly further, making it their own gain is enough for them to the voter and the entire Flemish people to betray and abandoning.
With the election in prospect, all stops are opened, and fly the good intentions and promises out of door, but initiatives to curb outrageous wages by officials and political appointments to abolish are barely come no further than the paper on which they are written or printed, if it comes this far.

The political monster called "center right".

It seems that the fear of the politicians of classic parties to the heart beats, and political parties with Open VLD on head, flounder as devils in a stoup. The attacks on Bart Weaver (BDW) and New-Flemish Alliance (N-VA) are never out of daily news, but BDW his target, a confederacy, means an internal autonomy of the states and the inevitable end of the joke and struggle between the communities. However, this does not separatism, such as MEP Karel De Gucht claims at all levels. Confederation would be an objective by all party and cheer, especially in Flanders, as it runs optimize collaboration with others to achieve this cooperation through a freedom welcomed to reasonable standards and voluntary agreements and compatible to the possibilities of the parties involved.
They pull out all the stops to Confederacy idée and BDW to ruin, but even the least literate and the simplest man in the street knows and understands that a society formed by two interest groups, represented only by the strongest can be controlled, not by all parties equally and with equal participation, regardless of the size of representation, or even stiffer, as since the government formation in 2010, through domination of a minority.
In a democracy, the participation in proportion to the number of members of the parties, and provides each party proportionally a number of representatives. By exclusion of the political majority they supplanted the law and the rules of democracy and created a dictatorial system, whereby political and economic-displeasure and lasting effect only fed.
Community ailment.
Belgium has already been in ancient times and long before the formation of the Belgian State, the discord between French and Dutch who were recorded in the history and the conflicts between Leliaards and Klauwaards (Flemish history, Battle of the Golden Spurs.)
The tenacity with which the traditional parties oppose any way that the Community can resolve conflict raises the question, why? Belgium has needed stability and reduce the current stability is no benefit. SMEs and retail go bankrupt with mass. Large companies are taken over by the developing world and emerging countries, or bought out to eventually move to the Third World. Charges on increasingly scarce mass that profitable services performed are getting bigger. The purchasing power of the masses continues to shrink, while investors should seek their salvation in shares in the third world which the economy continues shifting to emerging countries, and poverty in the Western world is expanding. Where will the madness stop if there is no stability?

The classic political summit is mentally ill, corrupt and criminal.

The latest political developments (in August 2013) and the increasing greed practices involving political friends frequent kinds positions be imputed accompanied by extreme wages and bonuses, give the suspect that intentionally criminal system is used to suck out the civilians, up to all resistance is broken. Mandates be grant to those who already proved anything but knowledgeable and to be competent and their ignorance already widely proven. Quality is set aside for personal popularity, money, party card and mutual service and carriage. Who not share the right politic party can lose not only the right but substantially all the rights and even the politically manipulated services for law and order no longer can count on. The crime is openly fostered by the government, and research is prevented by the highest courts (Gang of Nivelles and the Dutroux case) Complaints against fraud of officers and violence against civilians and children are stored by prosecutors without consequence.
Criminals as Minister Turtelboom (Open VLD), State Secretaries Wathelet Sr. & Jr., (CDH) and Maggie De Block (Open VLD), even are not afraid to use extreme violence against children and intimidate political opponents, but remain untouched and collectively protected by their government partners under guise of collegiality required. De Gucht for (VLD) trading and tax evasion: Stefaan De Clerk (CD & V), whatever it took to protect Criminals and misconduct, etc. Remarkable is that Open VLD in case of criminality stand in the breach.
Crime at government level, which is reflected in the failure of politicians and government officials, writing forgeries and manipulation of the system of law and order, where the malicious intention is not to exclude, and where one can't plead any social justification while any complainants themselves victims and pseudo-legally prosecuted and punished by irresponsible convictions. Officials are using the possibilities of promotion and manipulated obliged to dance to the tune of corrupt government representatives.

The rights of citizens are lost, the country loses more and more stability, and the displeasure of mass reaches its peak. Belgium is in urgent need to change.

De Belgische politieke en economische zelfmoord.



Wat is er mis met de klassieke Vlaamse partijen?

Met klassieke Vlaamse partijen is er mogelijk “principieel” niets mis, doch de partijleidingen der klassieke politieke partijen steken de Vlaamse kiezers het mes in de rug en graaien schaamtelos de pot leeg, terwijl ze hun kiezers vragen om langer te werken en meer laten betalen om de pot terug te vullen.
Dank zij de kopmannen Alexander De Croo van Open VLD, Wouter Beke van CD&V, Bruno Tobback van Sp.a en Wouter Van Besien Groen, en niet te vergeten in coöperatie met Koning Albert II, hebben de Vlamingen een minderheidsparticipatie in de federale regering en wordt Vlaanderen vandaag letterlijk geplunderd. Nee, met de klassieke partijen is in principe niets mis, doch hun leiding is in handen van een ware maffia, die de eigen ideologie grif inruilde voor grof geld en hierop schaamteloos verder gaat, waardoor het eigen gewin voldoet om de kiezer en het gehele Vlaamse volk te verraden en aan zijn lot over te laten.
Met de verkiezingen van 2014 in het vooruitzicht worden alle registers opengetrokken, en vliegen de goede voornemens en beloftes uit de deur, doch initiatieven om misbruiken door functionarissen aan banden te leggen, waanzinnige lonen in te dijken of politieke benoemingen af te schaffen, zijn er nauwelijks of komen niet verder dan het vel papier waarop ze geschreven of gedrukt worden, als het al zo ver komt.

Het politieke monster noemt “centrum rechts”.

Het lijkt wel alsof de angst de politici der klassieke partijen om het hart slaat, en politieke partijen met Open VLD op kop spartelen als duivels in een wijwatervat. De aanvallen op Bard De Wever (BDW) en Nieuwe-Vlaamse Alliantie (N-VA) zijn niet uit het nieuws weg te denken, doch BDW zijn streefdoel, het confederalisme, betekend een interne autonomie van de deelstaten en het onvermijdelijk einde van de communautaire klucht. Dit houdt echter geen separatisme in, zoals Europarlementariër Karel De Gucht bij hoog en laag beweert. Confederalisme zou een doelstelling die door elke partij, zeker in Vlaanderen, toegejuicht zou moeten worden, daar deze piste elke samenwerking met anderen optimaliseerde via een vrijheid deze samenwerking te realiseren, naar redelijke normen en overeenkomsten op vrijwillige en naar mogelijkheden van de betrokken partijen. 
Alle registers worden opengetrokken om het Confederalisme en BDW de grond in te boren, doch zelfs de minste geletterde en de eenvoudigste man van de straat weet en begrijpt dat een maatschappij gevormd door twee belangengroepen, slechts door de sterkst vertegenwoordigde kan bestuurd worden, en niet door alle partijen op gelijke basis en met gelijke inspraak, ongeacht de grote van vertegenwoordiging, of straffer nog, zoals sinds de regeringsvorming van 2010, door dominantie van een minderheid.
In een democratie is de inspraak verdeeld naar verhouding van het ledenaantal der partijen, en levert elke partij verhoudingsgewijs een aantal vertegenwoordigers. Door uitsluiting der politieke meerderheid verdrong men het recht en de regels der democratie en ontstond een dictatoriaal systeem, waardoor politiek en economisch ongenoegen en weerslag slechts blijvend gevoed worden.

De communautaire kwaal.

België kent al van in de oudheid en al van lang vóór de vorming der Belgische staat, de tweedracht tussen Franstalige en Nederlandstalige die opgetekend werden in de geschiedenis en de conflicten tussen Leliaards en Klauwaards 
(Guldensporenslag.)
De hardnekkigheid waarmee de klassieke partijen zich verzetten tegen elke piste die het communautaire conflict kunnen oplossen doet de vraag rijzen, waarom dan? België heeft dringen stabiliteit nodig en de huidige instabiliteit komt niemand ten goede. Middelgrote en kleine bedrijven en kleinhandels gaan met hopen failliet. Grote bedrijven worden door de derdewereld en groeilanden overgenomen, of uitgekocht om uiteindelijk naar de derdewereld te verhuizen. De lasten op de steeds schaarsere menigte die rendabele arbeid verricht worden alsmaar groter. De koopkracht van de massa blijft slinken, terwijl beleggers hun heil moeten zoeken in aandelen in de derdewereld waardoor de economie verder naar de groeilanden verschuift, en de armoede in de westerse wereld verder uitdeint. Waar zal de mallemolen stoppen indien er geen stabiliteit komt?

De klassieke politieke top is geestesziek, corrupt en crimineel.

De nieuwste politieke ontwikkelingen (augustus 2013) en de toenemende graaipraktijken waarbij politieke vrienden veelvuldig allerlei postjes worden toegeschoven vergezeld van extreme lonen en bonussen, geven het vermoeden dat met opzet een crimineel systeem wordt gehanteerd om de bevolking uit te zuigen tot alle weerstand gebroken is. Mandaten worden verleen aan hen die al bewezen alles behalve deskundig en bekwaam te zijn, en hun onkunde al veelvuldig bewezen. Kwaliteit wordt terzijde geschoven voor persoonlijke populariteit, geld, partijkaart en onderlinge hand en spandiensten. Wie niet bij de goede partij hoort verliest nagenoeg alle rechten en kan zelfs op de politiek gemanipuleerde diensten voor recht en orde niet meer rekenen. De criminaliteit wordt openlijk door de overheid gekoesterd, en onderzoek wordt door de hoogste rechtelijke instanties verhinderd (Bende van Nijvel en de zaak Dutroux) Klachten tegen fraude van mandatarissen en geweld op burgers en kinderen worden door parketten zonder gevolg opgeborgen. Criminelen als minister Turtelboom (Open VLD), staatssecretarissen Wathelet Sr & Jr, (cdH) en Maggie De Block (Open VLD), die zelfs extreem geweld tegen kinderen niet schuwen om politieke tegenstanders te intimideren, blijven ongemoeid en collectief beschermd door hun regeringspartners onder mom van vereiste collegialiteit. De Gucht, (Open VLD) handel met voorkennis en belastingontduiking, Stefaan De Clerk (CD&V) die alles op alles zette om criminelen en watergedragen te beschermen, enz. Opvallen is wel dat Open VLD in de criminele bres lijkt te staan.
Criminaliteit op regeringsniveau dat tot uiting komt in het falen van mandatarissen en regeringsambtenaren, schriftvervalsingen en manipulatie van het systeem voor recht en orde, waarbij het opzettelijke niet uit te sluiten is, en men geen rechtvaardiging voor kan leggen, kunnen niet aangeklaagd worden terwijl eventuele klagers zelf slachtoffer worden en pseudo-legaal vervolgd en gestraft via onverantwoorde veroordelingen. Ambtenaren worden via de mogelijkheden op promotie gemanipuleerd en verplicht te dansen naar de pijpen van criminele regeringsmandatarissen.

De rechten van de burgers zijn zoek, het land verliest meer en meer zijn stabiliteit, en het ongenoegen der massa stijgt ten top. 

België is dringend aan veranderingen toe.