woensdag 20 maart 2013

BELGIË: Staatshervorming of confederaties




Geert Bourgeois gelooft niet in de staatshervormingen in het kader van de samenwerking tussen Vlamingen en Walen en wil Vlaanderen daarom naar een volle autonomie sturen naar eigen zeggen. Volle autonomie is niet hetzelfde als ontkoppeling van de federatie België, doch kan er een voorbode van zijn?

Laten we eerst het geleuter van een bende idioten die na decennia debacle en touwtrekkerij tussen Walen en Vlamingen, nog verder liggen te leuteren, over samenwerkingsakkoorden en staatshervormingen in dat kader even bekijken. België is vanaf het begin het strijdtoneel tussen Walen en Vlamingen waarbij een Franstalige minderheid tot vooraan in de vijftigerjaren de plak zwaaide en de Vlaamse eigenheid miskende.

Nee, het probleem is niet domweg de taal doch het gaat dieper dan dat.

Het Franstalige gedeelte van West Europa werd in het begin van onze tijdrekening eerst door Romeinen en daarna door Hunnen onder de voet gelopen. Daar in de oudheid de bezoekers gedurende hun verblijf, in het kader van de gastvrijheid, over beschikbare en bereidwillige vrouwen der gemeenschap mochten beschikken, was volksvermenging een onvermijdelijk gevolg hiervan. Het huidige Vlaamse land, de lage landen en de gebieden achter de Rijn kregen niet met dergelijke vermenging te doen. Invloeden zijn echter tot vandaag merkbaar in het collectieve volkskarakter dat duidelijk verschil vormt bij de meerderheid de Vlamingen die meer individueel te werk gaan en Walen die meer en duidelijk collectiever optreden.

De tweedracht in België legt vele mensen in de politiek geen windeieren, en werkt knoeierijen in de hand waarvan uiteraard politici ruim kunnen snoepen, doch wel op de kap van de bevolking uiteraard.

Iedereen die werkende hersenen in zijn hoofd heeft, zal begrijpen dat de samenwerking van Walen en Vlamingen nooit tot iets kwam en nooit tot iets kan komen, tenzij elk van hen een autonomie verwerft binnen een kader van vrijwillige overeenkomsten op die vlakken waar men voordeliger samen optreed. In dit kader kan een confederatie een degelijke oplossing bieden, doch het houdt in dat elk zijn eigen boontjes moet zien te doppen, terwijl onderlinge steun en akkoorden voor beide landsdelen belangrijke voordelen zal inhouden.

Het moet duidelijk zijn dat de klassieke politieke fracties de confederatie en Geert Bourgeois naar de hel wensen om hun eigen belangen te behouden, doch het betekend ook het verder afbouwen van de toekomst en welvaart door verdeeldheid waarvan zij moeten weten dat deze op hun manier nooit opgelost kan of zal worden. Hun bereidheid voor het volk kan men dan ook best eens in vraag gaan stellen, doch politici en hun strijd voor het eigen inkomen produceerde de Europese Unie die slechts geld verslindt, massa’s voor hen opbrengt en de bevolking en deelstaten op de rand van het failliet bracht. 

Bij de aanvallen op NV-A en Geert Bourgeois rijst de vraag of men nu niet tracht een revanche te nemen op het feit dat NV-A zwaar scoort met het ACW debacle. Daar staat tegenover dat de klassieke partijen zich al langer hoe meer belachelijk en kleingeestig opstellen en met kleuterschool politiek bezig zijn.   

zondag 3 maart 2013

De Belgische federale instellingen zijn ziek.



We worden dagelijks geconfronteerd met handelswijze van verantwoordelijken in diverse federale instellingen, die gebaseerd zijn op voorschriften en wetten, en stipt worden opgevolgd naar de letter van die voorschriften of wetten, doch niet zelden tegen de belangen van de gemeenschap en haar leden, terwijl, of de verantwoordelijken of slechts enkele personen als begunstigden uit de strijd komen en zich rijkelijk bevoordeeld weten. Mandatarissen en verantwoordelijken bedruipen elkaar om de haverklap op kosten van de bevolking, met het wansmakelijke smoesje dat alles formeel en legaal verliep en er dus geen vuiltje aan de lucht is. Er wordt echter regelmatig met documenten, verklaringen en geschriften gesjoemeld dat het een lust is om te zien, en valsheid in verklaringen en geschriften is hier blijkbaar niet strafbaar doch wordt zelfs, liefst buiten beeld, rijkelijk beloond. Het lijkt er soms naar alsof men in de wetstraat een wedstrijd houdt om ter meest liegen en bedriegen. De zin of intenties van wetten en voorschriften worden echter grofweg genegeerd en met de voeten getreden, terwijl dezelfde overheden van de daken schreeuwen dat we een democratische maatschappij zijn, waarin zij als overheid, oog hebben voor rechten en noden van de bevolking. Mogen we vragen of de minst gegoede en de middenklasse ook bij de bevolking mag gerekend worden, of mogen ze na de verkiezingen slechts als toeschouwer aan de zijlijn staan, en worden door de overheden alleen politieke vrienden als bevolking gerekend? Mogen we vragen of de grote politieke fracties nog enig respect hebben voor de bevolking van wie zij steun vragen en stemmen nodig hebben om te overleven?

Er is echter goede hoop voor de politieke partijen die de lakens uitdelen, althans als we de diverse lezingen en de overheden zelf moeten geloven. België doet het goed, de werkloosheid wordt door de overheid sterk beperkt, er komen nauwelijks werklozen bij, in tegendeel, er komen degelijke maatregelen om het aantal werklozen af te bouwen en de economie terug op de sporen te zetten. Onze bedrijven (de enkelen die er overblijven) doen het goed en maken meer winsten, doch de brede lagen van de bevolking moet wel de buikriem even wat strakker aanhalen, natuurlijk voor het goede doel en de nodige besparingen, doch ook enkele jaartjes langer werken en loonmatigingen verdragen, om de economie en tewerkstelling wat ruimte te geven. De vraag is of de werkende bevolking voor hun dood nog van een pensioen mogen genieten of wat gebeurt er met hun pensioenbijdragen en wie speelt er schoonweer mee?

Terwijl het voor de gegoede klasse slechts om aalmoezen gaat, is de kleine bijdrage of inlevering van de arbeider vaak het verschil tot menselijk leven en ellendige armoede.

We horen en zien nochtans dat vele bedrijven hun activiteiten hier stopzetten om in andere landen hun activiteiten op te voeren. Alles draait rond rendabiliteit en terwijl de arbeidsintensiviteit in België hoog aangeschreven wordt, het arbeidsloon in de laagste klasse een te kleine koopkracht biedt en niet voldoet voor de minimale gezinskosten, loont het blijkbaar voor velen bedrijven om naar de derdewereld te verhuizen, feiten die wel vele vragen doen rijzen.

De federatie begint te lekken, en krijgt stilaan het uitzicht van een kapotte trizee, ondanks de blokkeringen van de democratie door een schutkring of “cordon sanitaire” te creëren rond de harde opposities, ondanks collectieve collegialiteit om tegenstanders buiten te houden en de vuile was binnen te houden. De Belgische federale trizee lekt niet, hij zeikt als een moessonregen.

De officiële media hield lang de mond, doch sociale netwerken en hun invloed doen wat de media niet deed of niet mocht doen, en openbare persorganen zullen moeten volgen, willen ze geloofwaardig blijven en blijven bestaan.

In 2014 wachten ons nieuwe verkiezingen, doch de volgende regering zal de beerput die tot nu toe gevuld werd door de klassieke politieke fracties, hun leiders en het koningshuis, moeten uitmesten, doch riskeert de verwijten te krijgen voor de stank en de smeerlapperij die door hun voorgangers achtergelaten werd.